Backyard Ultra Chur 2026

Zaterdag 29 augustus 2026

Mijn allereerste Backyard Ultra. Honderd deelnemers. Ieder uur een ronde van 6,7 km, tot er nog maar één deelnemer over is. Sta je niet op tijd klaar om de ronde te starten, dan lig je eruit!

Voorbereiding Ik deed twee backyard simulaties van 6-7 rondes. Tijdens deze trainingen heb ik de pauzeroutines getest en uitgeprobeerd welk tempo fijn zou zijn. Ook ging ik een paar keer direct na mijn nachtdienst een rondje hardlopen, om te wennen aan hardlopen met slaaptekort.

Bij een Backyard gaat het er niet om zo snel mogelijk een ronde te lopen, maar om zo goed mogelijk je energie te verdelen. Het plan was om iedere ronde aan het begin te wandelen, op de helft te wandelen en op het eind weer. Ik mikte op rondjes van ongeveer 48 minuten.

Vanaf 9 uur mocht je je tent opzetten op het terrein. Mijn huisgenoot Stephan en ik deelden samen een tent. We stonden om 8:30 klaar en bemachtigden na een wat rommelig begin toch een plek vlak bij start/finish. Ondertussen kwam Uwe, mijn vriend, ook helpen om spullen heen en weer te sjouwen. De hele sfeer voelde een beetje als een Open Air festival! In de tent hadden we twee fijne ligstoelen, een tafel, heel veel eten, drinken, reservekleding, schoenen, een massagegun van Blackroll, een foto van Jasmin Paris en alles wat we dachten nodig te hebben.

Ondertussen arriveerden ook mijn ouders, die vandaag hun 40-jarige huwelijk vierden en helemaal uit NL kwamen rijden om erbij te kunnen zijn. Wij waren er klaar voor!

Race 12:00 start. Zoals gedacht gingen de meeste meteen hardlopend weg, maar Steef en ik bleven bij ons plan. Het was druk op het smalle pad en soms lastig je eigen ritme te houden, maar het was te doen. We kwamen de eerste ronde binnen in 47:48. Op naar de volgende rondes! Vanaf ronde 3 begon mijn knie al licht te zeuren en mijn benen voelden niet klaar om heel veel kilometers te maken. Ik probeerde mezelf te blijven vertellen dat het over zou gaan en mijn lijf nog aan het opwarmen was, maar even was ik bang voor een hele vroege DNF. Vanaf ronde 7 ging het beter en naarmate de rondes verstreken ging ik me alleen maar beter voelen. Gelukkig!

Na een aantal rondes merkte ik dat ik hele stabiele ronde tijden had. Ik maakte er een spelletje van om dit vast te houden. In de eerste 15 rondes was het verschil tussen mijn snelste en langzaamste ronde slechts 18 seconden!! Hierna merkte ik dat ik iets sneller ging lopen en heb ik de rondetijden losgelaten.

Tijdens iedere ronde nam ik een 250 ml softflask mee met Tailwind en een knijpfruit of knijpsmoothie mee. Altijd op de helft van de ronde, voor de brug, ging ik wandelen en op de brug nam ik dan m’n knijpfruit. Tijdens de pauze at ik altijd nog waar ik op dat moment zin in had. In het begin nog wel stroopwafels en Snelle Jelle met vegan Nutella, maar op den duur vooral banaan en instant noodles. Ook dronk ik altijd tijdens de pauze 250 ml cola, ijsthee of bouillon.

De meeste rondes liep ik samen met Steef, soms ieder op eigen tempo. Het was gezellig om een maatje te hebben. Ons motto was: alles is perfect zoals het is. Warm? Perfect zoals het is. Druk? Perfect zoals het is.

De eerste nacht kwam ik goed door. Twee keer ben ik even gaan liggen met slaapmasker op, maar slapen lukte niet. Tijdens nachtdiensten haal ik vaak een nacht door, dus één nacht zonder slaap ben ik wel gewend.

Bij ronde 15 stopte Steef. 100km en overal pijn was voor hem voldoende voor vandaag. Hij heeft 45 minuten geslapen en is daarna aangesloten bij het support team!

Hierna liep ik iedere ronde een deel samen met Mauro. Hij was in de nacht een ronde bij ons aangesloten omdat hij z`n hoofdlamp vergeten was en nadat Steef stopte werden we automatisch loopmaatjes. Zo bijzonder, 18 jaar en vastbesloten de 24 rondes vol te maken!

De support en hulp van iedereen was ongekend! Ik werd steeds opgevangen door Uwe. Ik gaf aan wat ik nodig had en hij zorgde dat het klaar stond: setje schone kleding, andere schoenen, zonnebrand, tandenborstel. Wat een schat! Mijn ouders, stonden op de camping, waar we twee keer per uur langsliepen. Toch waren ze bijna ieder uur bij de start/finish te vinden, om mij te voorzien van verkoeling, bouillon en aanmoediging. In de eerste nacht gingen ze slapen en dan zag ik af en toe weer het hoofd van m’n vader of moeder uit de camper als ik langsliep en om 4 uur waren ze ineens weer bij de start/finish aan het supporten.

Goede vrienden Trynke en Mercedes kwamen in de eerste nacht en waren daarna bijna iedere ronde aanwezig: altijd vrolijk en altijd goede energie! Daarnaast kwamen er een heleboel vrienden en collega’s langs, sommige bleven uren en sommige kwamen zelfs 3 of 4 keer opnieuw. Een bekende van de Trailtreff stond zelfs twee dagen lang twee keer per uur langs de route, bizar! En er was een vrouw die het hele weekend online de backyard aan het volgen was en op zondag langs kwam om het live te aanschouwen en cakejes te brengen. Zo lief! Ook de support online was enorm: ik voelde me echt aan alle kanten gesteund en alle support gaf zoveel energie!

De zondag was warm, vooral op het asfalt. Verder bleef ik mijn vaste ritme volgen. Start, wandelen, hardlopen, wandelen eten, drinken, hardlopen, wandelen, finish, zitten, eten, drinken en opnieuw.

Bij ronde 20 was ik de last woman standing! Je merkte iedere keer dat er steeds minder deelnemers aan de start stonden, maar ik was hier eigenlijk niet zo mee bezig. Ik probeerde gewoon iedere keer voor mezelf één ronde vooruit te denken. Ronde 24 finishte er 7 deelnemers! 5 gingen er door. Tijdens ronde 25 heb ik ze allemaal gevraagd hoe het ging en 3 wilden stoppen. Dan zouden we nog maar met 2 verder lopen! Ik en de in Australiër, Jeffrey. Ik wist dat hij een Backyard PB had van 30 rondes en deze heel graag wilde verbreken. We zouden dus voorlopig nog wel even doorlopen…

Bij ronde 27 was ik verder dan ik ooit gelopen heb!! Mijn verste afstand ooit was 177 km bij de SwissPeaks in 2023. Gaaf om deze afstand te verbreken, maar daarna had ik een enorme motivatie dip. Ik voelde me fysiek eigenlijk nog goed, maar mentaal was ik klaar. Ik had zo geen zin meer om nog meer dezelfde rondes te lopen, maar geen zin is geen reden om te stoppen, toch? Dus toch maar door. Ik weet gelukkig ook dat iedere dip tijdelijk is. En dat klopte! Ik vond weer wat motivatie. Nog één ronde dan ben ik bij 200 km, nog één ronde dan is hij bij zijn pb en stopt hij misschien wel, nog één ronde… Een backyard lopen is echt een mentaal spel en dat maakt het ook zo leuk.

In de avond koelde het gelukkig weer wat af, maar nam ook mijn eetlust af. Toch probeerde ik in hetzelfde ritme ronde voor ronde verder te gaan.

Om 20.00 bij ronde 33 moesten we weer met een hoofdlamp lopen. Ik weet dat slaaptekort en een hoofdlamp kan zorgen voor dingen zien die er niet zijn, en dat gebeurde na een aantal rondes nu ook. Een paar keer zag ik overal afval op de grond liggen en als ik stopte, bleken het gewoon blaadjes. Ik voelde me niet meer zo fijn in het donker en ik dacht ook steeds dat ik verkeerd liep, terwijl ik toch ondertussen het rondje wel zou moeten kennen. Toch ging ik nog door want ik was heel dichtbij het vrouwenrecord ooit gelopen op Zwitserse bodem! Bij ronde 36 had ik het record geëvenaard. Om het record te verbreken moest ik nog één ronde doen en dan zou ik ook 250+ km hebben. Voor de ronde begon zei ik al voorzichtig tegen Uwe en Trynke dat het een mooi moment zou zijn om te stoppen. Zij zeiden: Tes, bekijk het ronde voor ronde. Tijdens ronde 37 kon ik me bijna niet voorstellen om nog verder te lopen en na ronde 37, 251 km én het record zei ik dat het mooi geweest was. Uwe stond hoe dan ook achter me, hij zag ook meteen dat ik geen slok meer gedronken had in de laatste ronde, maar Trynke probeerde me nog over te halen: ze dacht dat ik fysiek nog niet aan mijn grens zat en misschien had ze ook wel gelijk. Dan toch nog één ronde!?

Ronde 38 startte ik en voerde ik een enorme discussie in mijn hoofd. Nog één ronde? Nee hou op. Of toch wel? Nee hou op. Kon ik tevreden zijn met 251 km, een record en een DNF? Ja absoluut. Of toch proberen door te gaan voor de winst? Maar hoeveel rondes zou dat nog zijn? Ik wilde gewoon eigenlijk écht niet verder lopen en ik wist niet in hoeverre het verantwoordelijk zou zijn om door te gaan met de hersenspinsels. Na 100m besloot ik om te keren en wandelde ik terug naar de start, waar Uwe, m’n ouders, Trynke, Mercedes, Ramon en nog twee mannen van de organisatie, me juichend opvingen. Een hele blije Did Not Finish.

50 minuten later kwam Jeffrey over de finish. De Last Man Standing! 12 rondes liepen we met zijn tweeen. Hij heeft echt super sterk gelopen. Hij vertelde me dat hij graag tot zonsopgang door had willen lopen. Toen ik dat hoorde was ik helemaal blij dat ik niet verder gegaan ben. Voor een eerste Backyard was het precies goed zo.

Wat een ervaring! Het is heel anders dan een ultra lopen in de bergen. De support was echt geweldig. En vooral mentaal is het echt een mindfuck, maar dat maakt het ook zo leuk en het smaakt nu al naar meer.

Ik wil alle supporters, de crew en de organisatie bedanken voor alle aanmoedigingen en hulp. Zonder hun was ik nergens!

37 rondes 251 kilometer Vrouwenrecord op Zwitserse bodem Last woman standing Assist DNF

Verschil snelste en langzaamste ronde: 2 minuten 39 seconden